అంతా ఇంతా కక్కుర్తి కాదు

మొన్న కలలో... వరండాలో అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాను.అమ్మాయి ఆఫీసు నుంచి సంతోషంగా వచ్చింది.ఏంది తల్లీ?అని అడిగాను.పిట్టగోడ పైన కూర్చుని,అమ్మా!నాకు జీతం పెరిగింది అనింది.వెంటనే నా నోటి నుంచి ఏమి వచ్చిందో తెలుసా?అవునా!అట్లయితే నాకు ప్రతి నెలా 200/ఇవ్వు.కాదు,కాదు.10%ఇవ్వు అని అడిగాను.సంతోషంగా ఒప్పుకుంది అమాయకపు తల్లి.నేనో!కక్కుర్తి తల్లిని.ఏమి గాడు?ముప్పూటలా తిండి తింటాను.సినిమాలూ,షికార్లూ,హోటళ్ళూ,గుడులు,గోపురాలు తిప్పుతారు.ఉత్సవ విగ్రహాన్ని తిప్పినట్లు వాళ్ళు ఎక్కడికి వెళితే అక్కడికి.ఇంక నాకెందుకు డబ్బులు?అదీ జీతంలో పర్సెంటేజ్!పదీ పరకా కాదు.ముసలితనం వచ్చేకొద్దీ కృష్ణా రామా అనుకోకుండా ఈ డబ్బు పిచ్చి ఏంది నాకు?నా వ్యవహారం పైన నాకే చిన్నతనంగా ఉంది.అవమానంగా ఉంది. పాత రోజుల్లో ఒక వయసు వచ్చిన తరువాత మోహాలు,శోకాలు,సంపదలు వదలి పెట్టి వానప్రస్థానికి బయలు దేరే వారంట!ఇప్పుడు అది కంపల్సరీ చేయాలి,కనీసం నా లాంటివారికి.లేకపోతే కలలో కూడా బిడ్డలను పర్సెంటేజ్ అడిగేది ఏంది?మరీ విడ్డూరం కాకపోతే!మనం మన తల్లిదండ్రులకు ఏమి ఇచ్చాము?ఇస్తామన్నా మా అమ్మ నాకెందుకే అంటూ బోసినోటితో నవ్వేది.ఆ నిర్మలమయినమనసు నాకు కూడా ప్రసాదించు దేవా!