కాలేజీ కెళ్ళాలంటేనే కష్టాలు

రాత్రి కలలో.... పొద్దున లేచి కాలేజీకని హడావుడిగా రెడీ అవుతున్నాను.గబ గబా మెట్లు దిగి బయలుదేరాను.మునిసిపల్ ఆఫీసు దగ్గరకు వస్తున్నాను...ఇంతలో కాలేజీ బస్సు రై రై అంటూ దూసుకుని పోయింది.స్టాప్ లో ఎవరూ ఉన్నట్లు లేరు.అందుకే ఆగినట్లు లేదు.ఆటో స్టాండు దగ్గరకు వెళ్ళాను.SPW కాలేజీకి ఎంత అని అడిగాను.ఐదు వందలు అన్నాడు.నిన్నటి దాకా పది రూపాయలకే వచ్చారుకదా!ఆఖరుకు మూడు వందలకు ఒప్పుకున్నాడు.ఇంతలో పక్కనే ఉన్న ఇంకో ఆటో అతను రెండు వందలకు వస్తాను అన్నాడు.సరే అంటే ఇక్కడే ఉండండి.నా ఆటో తెస్తాను అని వెళ్ళాడు.మిగిలిన వాళ్ళంతా భయపెట్టారు.వాడికి అసలు లైసెన్ను లేదు.అసలు ఆటో కూడా వాడిదికాదు అంటూ.కానీ నేను ఆ ఆటోలోనే ఎక్కాను.ఆటో దేవేంద్ర తియేటరు దగ్గరకు రాగానే,నా దగ్గర డబ్బులు అస్సలు లేవని గుర్తొచ్చింది.గబక్కని ఆటో ఆపి,ఇంటికి పరుగెత్తాను.వీథిలో వాళ్ళందరూ చూస్తున్నారు..కాలేజీకి పోకుండా ఇంటికి ఎందుకు వెళుతున్నాని.ఏమ్మా?ఏమైంది?అని అడిగింది అమ్మ. అమ్మకు చెప్పాను ఆటోకు రెండు వందలు అడిగారు అని.అమ్మ నా పర్సులో ఏభై రూపాయల కాగితాలు కొన్ని కుక్కింది.పెరుగన్నం డబ్బాలో పెట్టిచ్చింది.మరీ ఎక్కువ కదమ్మా ఆటోకి రెండు వందలు అంటే.యాభైకో,వందకో వస్తారేమో అడుగు అంది అమ్మ.సరే అని కిందకు పరుగులు తీసాను.వీథి చివర రోడ్డుకు ఆటు పక్కన ఆటో కనిపించింది.పిలిస్తే వచ్చాడు అతను.దగ్గరకు వస్తే అది ఆటో కాదు.కారు,టాపు కూడాలేదు.SPW కి వెళ్ళాలి.కారు అంటే ఎక్కువ కదా అని అన్నాను.వందకు వస్తావా అని అడిగితే సరే అని ఎక్కించుకున్నాడు.చిన్నగా,ఎవరు కనిపించినా ఆగుతూ,ఎక్కుతారా అని అడుగుతూ పోతున్నాడు.